ยืนยันการขยายตัวของวัฒนธรรมหยางเสาเป็นแบบการอพยพของประชากร ไม่ใช่แค่การแพร่วัฒนธรรม
งานวิจัยนี้วิเคราะห์ดีเอ็นเอโบราณจากหลุมฝังศพ 12 คนที่แหล่งจ้านหม่า ถุน (วัฒนธรรมฉินหวังจ้าย ยุคหยางเสาตอนปลาย) พบว่าพวกเขามีพันธุกรรมเหมือนกับกลุ่มคนที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมหยางเสาในพื้นที่หลักและรอบนอก รวมถึงกลุ่มซีเซี่ยโฮ่วทางตะวันออก และไม่พบร่องรอยพันธุกรรมจากกลุ่มเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ยุคหินใหม่ตอนใต้ แสดงว่าการขยายตัวของวัฒนธรรมหยางเสาเกิดจากการเคลื่อนย้ายของผู้คนจริง
จากตัวอย่างทั้งหมด 14 รายที่แหล่งจ้านหม่า ถุน จัดอยู่ในวัฒนธรรมหยางเสาตอนปลาย-ฉินหวังจ้าย มีการวิเคราะห์สายตระกูลพ่อ (Y) ได้ 6 ราย พบกลุ่ม O-MF91, N-M1819, C-F845, C-CTS2, O-Z24291 และ C-F11579 อย่างละ 1 ราย ส่วนสายตระกูลแม่ (mtDNA) พบ D4b2b มากที่สุด 3 ราย รองลงมาคือ D4a5 2 ราย และอื่น ๆ อีก 4 สาย ข้อมูลนี้ช่วยให้เห็นภาพความหลากหลายทางพันธุกรรมของกลุ่มคนยุคหยางเสาตอนปลาย
สำหรับผู้สนใจเรื่องบรรพบุรุษ งานนี้ชี้ว่าการแพร่กระจายของวัฒนธรรมหยางเสาเกี่ยวข้องกับการอพยพของผู้คนโดยตรง ไม่ใช่แค่การรับวัฒนธรรม ดังนั้นสายตระกูลที่พบในกลุ่มตัวอย่างนี้อาจเป็นตัวแทนของบรรพบุรุษที่อาศัยอยู่ในพื้นที่วัฒนธรรมหยางเสาเมื่อราว 5,000 ปีก่อน
ไทล์แผนที่โดย TheYtree · ขนาดจุด = จำนวนตัวอย่าง
| กลุ่ม haplo | สมัยใหม่ | |
|---|---|---|
| O-MF91 | 1 | |
| N-M1819 | 1 | |
| C-F845 | 1 | |
| C-CTS2 | 1 | |
| O-Z24291 | 1 | |
| C-F11579 | 1 |