Reconstructing the West-East Genetic Division in Indonesia Using Ancient Genomes

การสร้างใหม่ของการแบ่งแยกทางพันธุกรรมระหว่างตะวันตกและตะวันออกในอินโดนีเซียโดยใช้จีโนมโบราณ

PRJCA042009 บทความต้นฉบับ / DOI2026-05-142 ตัวอย่าง (การศึกษา)

การตีความโดย AIสร้างโดย AI

ยีนโบราณจากอินโดนีเซียไขปริศนาเส้นแบ่งพันธุกรรมตะวันออก-ตะวันตก

งานวิจัยนี้วิเคราะห์จีโนมโบราณ 2 ตัวอย่างจากยุคหินใหม่ตอนปลายในอินโดนีเซียตะวันตก รวมกับตัวอย่างโบราณ 19 ตัวอย่างจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคพื้นสมุทร (7,000–200 ปีก่อน) ผลชี้ว่าเส้นแบ่งพันธุกรรมตะวันออก-ตะวันตกก่อตัวสองระยะ ระยะแรกในโฮโลซีนตอนต้น กลุ่มนักล่าเก็บของฝั่งตะวันตกใกล้ชิดกลุ่มวัฒนธรรมฮวาบิเนียน ฝั่งตะวันออกใกล้ชิดกลุ่มปาปัว ระยะหลังคือการขยายของออสโตรนีเซียนและการอพยพกลับของกลุ่มปาปัว

การแบ่งพันธุกรรมตะวันออก-ตะวันตกริมเส้นวอลเลซเริ่มขึ้นตั้งแต่โฮโลซีนตอนต้น
ตัวอย่างโบราณ 2 รายจากอินโดนีเซียตะวันตกมีสาย Y O-F3288 และ O-FT131196 ไมโทคอนเดรีย Y2a1
การขยายของออสโตรนีเซียนและการอพยพกลับของกลุ่มปาปัวตอกย้ำและปรับโครงสร้างพันธุกรรมเดิม

การตีความตัวอย่าง

ตัวอย่างโบราณ 2 รายจากอินโดนีเซียตะวันตกนี้เป็นข้อมูลยุคหินใหม่ตอนปลาย สายเดี่ยว Y โครโมโซมที่แก้ไขได้คือ O-F3288 และ O-FT131196 ซึ่งเป็นสายที่พบได้ในกลุ่มออสโตรนีเซียน ไมโทคอนเดรียทั้งสองรายเป็น Y2a1 ตัวอย่างเหล่านี้ช่วยเติมช่องว่างข้อมูลโบราณฝั่งตะวันตกของอินโดนีเซีย

สำหรับผู้สนใจวงศ์วานว่านเครือ

สำหรับผู้สนใจบรรพบุรุษ งานนี้ย้ำว่าภูมิทัศน์พันธุกรรมอินโดนีเซียไม่ได้เกิดจากการอพยพครั้งเดียว แต่เป็นการซ้อนทับของกลุ่มนักล่าเก็บเดิม กลุ่มออสโตรนีเซียน และกลุ่มปาปัว ทำให้การตีความสาย Y และไมโทคอนเดรียในภูมิภาคนี้ต้องดูบริบทหลายชั้น

บทคัดย่อ

เส้นวอลเลซในทะเลลึกเป็นเครื่องหมายของเขตแดนทางชีวภูมิศาสตร์ที่สำคัญซึ่งแบ่งอินโดนีเซียตะวันตกและตะวันออกออกจากกัน แต่ต้นกำเนิดของความแตกแยกทางพันธุกรรมนี้ยังคงไม่ได้รับการคลี่คลาย เนื่องจากข้อมูลจีโนมโบราณจากอินโดนีเซียตะวันตกยังมีจำกัด ในการศึกษานี้ เราได้รายงานข้อมูลจีโนมจากยุคหินใหม่ตอนปลายจำนวนสองตัวอย่างจากอินโดนีเซียตะวันตก ซึ่งผสานรวมกับจีโนมโบราณที่เผยแพร่แล้ว 19 ตัวอย่างจากหมู่เกาะเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (7,000 ถึง 200 ปีก่อนปัจจุบัน) การวิเคราะห์ของเราชี้ให้เห็นถึงการก่อตัวเป็นสองระยะของโครงสร้างทางพันธุกรรมระหว่างตะวันตกและตะวันออก ได้แก่ การแยกตัวระหว่างตะวันตกและตะวันออกในยุคโฮโลซีนตอนต้น โดยบรรพบุรุษที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มนักล่าเก็บของป่าฝั่งตะวันตกใกล้ชิดกับกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับวัฒนธรรมฮหว่าบิ่ญ และบรรพบุรุษที่เกี่ยวข้องกับกลุ่มนักล่าเก็บของป่าฝั่งตะวันออกใกล้ชิดกับกลุ่มที่เกี่ยวข้องกับชาวปาปัว และกระบวนการทางประชากรในยุคหินใหม่และหลังยุคหินใหม่ในภายหลัง ซึ่งรวมถึงการขยายตัวของชาวออสโตรนีเซียน การไหลของยีนเพิ่มเติมจากเอเชียตะวันออกเฉียงใต้แผ่นดินใหญ่เข้าสู่เขตวัลลาเซียตะวันตก และการอพยพย้อนกลับที่เกี่ยวข้องกับชาวปาปัวเข้าสู่เขตวัลลาเซียตะวันออก ได้เสริมสร้างและปรับเปลี่ยนโครงสร้างเดิมนี้ ดังนั้นเราจึงเสนอแบบจำลองทางประชากรฉบับปรับปรุง ซึ่งการอพยพซ้ำแล้วซ้ำเล่าในยุคโฮโลซีนได้กระทำต่อความแตกต่างระดับภูมิภาคที่มีอยู่ก่อนแล้ว เพื่อก่อให้เกิดภูมิทัศน์ทางพันธุกรรมของประชากรอินโดนีเซียในปัจจุบัน

ตัวอย่างและข้อมูลบน TheYtree

2ตัวอย่างบนเว็บไซต์

2ระบุกลุ่มแฮพลโล Y แล้ว

กลุ่มแฮพลโลสายพ่อ (Y-DNA)

กลุ่ม haplo	สมัยใหม่
O-F3288	1
O-FT131196	1

กลุ่มแฮพลโลสายแม่ (mtDNA)

Y2a1 · 2

ตัวอย่างเด่น ตัวอย่างเพิ่มเติม →

ตัวอย่าง	Y-DNA	mtDNA	วัฒนธรรม / ยุคสมัย
LMCM1	O-FT131196	Y2a1	· 早期金属时代（1818-1622 cal BP）
LMCM2	O-F3288	Y2a1	· 新石器时代晚期（3442-3253 cal BP）