The impact of dispersals and local interactions on the ancient genetic diversity of Papua New Guinea over the past 2500 years

หมู่เกาะเขตร้อนวอลเลซถูกตั้งถิ่นฐานครั้งแรกโดยมนุษย์สมัยใหม่เชิงกายวิภาคศาสตร์ (AMH) เมื่อประมาณ 50,000 ปีก่อน และประชากรลูกหลานของพวกเขาเชื่อกันว่าอยู่ในสภาวะแยกตัวทางพันธุกรรมจนกระทั่งการมาถึงของนักเดินเรือชาวออสโตรนีเซียนเมื่อประมาณ 3,500 ปีก่อน ชาววอลเลซสมัยใหม่แสดงให้เห็นถึงความลาดชันย้อนกลับของบรรพบุรุษที่เกี่ยวข้องกับปาปัวและเอเชียในแนวเหนือ-ใต้ ซึ่งได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นหลักฐานของการผสมผสานระหว่างประชากรท้องถิ่นกับนักเดินเรือชาวออสโตรนีเซียน แต่หลักฐานสหวิทยาการบ่งชี้ว่าองค์ประกอบที่เกี่ยวข้องกับปาปัวส่วนใหญ่มาจากการอพยพกลับจากนิวกินี ในที่นี้ เราใช้จีโนมที่รายงานใหม่มากกว่า 250 จีโนมจากประชากรวอลเลซ 12 กลุ่มและประชากรปาปัวตะวันตก 3 กลุ่ม เพื่อสร้างประวัติศาสตร์พันธุกรรมของประชากรวอลเลซขึ้นใหม่ และยืนยันว่าบรรพบุรุษที่เกี่ยวข้องกับปาปัวส่วนใหญ่ (∼75–100%) ของชาววอลเลซมาจากการอพยพก่อนประวัติศาสตร์ที่มีต้นกำเนิดจากนิวกินี โดยมีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่สามารถ attributing ไปยังผู้ตั้งถิ่นฐาน AMH กลุ่มแรก การผสมผสานระหว่างบรรพบุรุษชาวปาปัวและชาววอลเลซท้องถิ่นดูเหมือนจะจำกัดอยู่เฉพาะทางตะวันตกและตอนกลางของหมู่เกาะ และอาจเกิดขึ้นพร้อมกับการนำยีนของนักเดินเรือที่พูดภาษาตระกูลออสโตรนีเซียนเข้ามาอย่างกว้างขวาง ซึ่งปัจจุบันคิดเป็นประมาณ 40-85% ของบรรพบุรุษของชาววอลเลซสมัยใหม่ แม้ว่าการระบุอายุของเหตุการณ์ผสมผสานทางประวัติศาสตร์ยังคงเป็นเรื่องยาก เนื่องจากการผสมผสานดำเนินต่อเนื่องมาจนถึงยุคประวัติศาสตร์ เมื่อรวมกับบันทึกทางโบราณคดีและภาษาศาสตร์ ผลการวิจัยของเราบ่งชี้ว่าประวัติศาสตร์ประชากรของชาววอลเลซมีความพลวัต และในช่วง 3,500 ปีที่ผ่านมา การแพร่กระจายของยีน ภาษา และวัฒนธรรมของชาวปาปัวได้เปลี่ยนแปลงประวัติศาสตร์นี้อย่างลึกซึ้ง