Genetic Evidence of Yersinia pestis from the First Pandemic

กาฬโรคแห่งจัสติเนียนเป็นจุดเริ่มต้นของการระบาดใหญ่ครั้งแรก (ค.ศ. 541–750) แต่ก่อนหน้านี้ยังไม่มีการค้นพบหลักฐานทางจีโนมของ Yersinia pestis จากภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก ซึ่งเป็นพื้นที่ที่มีการบันทึกการระบาดครั้งแรก การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพิจารณาว่า Y. pestis มีอยู่ในหลุมฝังศพหมู่ในเมืองเจอราซ ประเทศจอร์แดน ซึ่งมีอายุระหว่างกลางศตวรรษที่ 6 ถึงต้นศตวรรษที่ 7 หรือไม่ และเพื่อระบุลักษณะจีโนมของเชื้อนี้ในบริบทที่กว้างขึ้นของสายพันธุ์จากการระบาดใหญ่ครั้งแรก วิธีการ: เราวิเคราะห์ตัวอย่างจากบุคคลหลายรายที่ถูกค้นพบจากหลุมฝังศพหมู่ในเจอราซ การคัดกรองเบื้องต้นสำหรับการปรากฏอยู่ของเชื้อก่อโรคที่อาจเป็นไปได้ดำเนินการโดยใช้โปรตีโอมิกส์ ตัวอย่างที่เลือกได้รับการสกัดดีเอ็นเอโบราณและการหาลำดับจีโนมทั้งหมด การวิเคราะห์จีโนมเปรียบเทียบและไฟโลเจเนติกดำเนินการเพื่อประเมินอัตลักษณ์ของสายพันธุ์และการจัดตำแหน่งเชิงวิวัฒนาการ ผลลัพธ์: การหาลำดับจีโนมสามารถกู้คืนดีเอ็นเอของ Y. pestis ได้จากบุคคลห้าราย เผยให้เห็นจีโนมที่มีความคล้ายคลึงกันสูง สายพันธุ์ทั้งหมดจัดกลุ่มอย่างแน่นหนากับสายพันธุ์อื่น ๆ จากการระบาดใหญ่ครั้งแรก แต่เป็นที่น่าสังเกตว่าได้รับการกู้คืนเป็นครั้งแรกจากภูมิภาคที่ใกล้กับศูนย์กลางทางประวัติศาสตร์ของการระบาดใหญ่ทางภูมิศาสตร์ จีโนมที่เกือบเหมือนกันในบุคคลที่หลากหลายบ่งชี้ถึงการระบาดของสายพันธุ์เดียวที่กำลังแพร่กระจายในขณะที่เกิดการระบาดครั้งนี้ สรุป: การศึกษานี้ให้หลักฐานทางจีโนมชิ้นแรกของ Y. pestis ในภูมิภาคเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออกในช่วงการระบาดใหญ่ครั้งแรก เชื่อมโยงการค้นพบทางโบราณคดีกับจีโนมของเชื้อก่อโรคใกล้กับจุดกำเนิดของกาฬโรคแห่งจัสติเนียน ประโยคสรุป: หลักฐานทางจีโนมเชื่อมโยง Y. pestis กับการระบาดใหญ่ครั้งแรกในเมืองโบราณ