Lasting Lower Rhine–Meuse forager ancestry shaped Bell Beaker expansion

Antik DNA çalışmaları, MÖ 6500-4000 yılları arasında Avrupa'da batı Anadolu çiftçilerinin torunlarının yerel avcı-toplayıcılarla karışarak %70-100 oranında bir soy değişimiyle sonuçlandığını1, ardından MÖ 3000-2500 yıllarında İp Baskılı Seramik kompleksiyle bozkır soyunun yayıldığını2 ortaya koymuştur. Burada, MÖ 8500-1700 yılları arasına tarihlenen 112 kişiden elde edilen genom çapında veriler kullanarak Hollanda, Belçika ve batı Almanya'nın sulak alan, nehir ve kıyı bölgelerinde bir istisnayı belgeliyoruz. Yüksek oranda (yaklaşık %50) avcı-toplayıcı soyuna sahip kendine özgü bir topluluk, çoğu Avrupa bölgesinden 3.000 yıl daha uzun süre varlığını sürdürmüş ve bu durum Erken Avrupa Çiftçisi soyundan gelen kadın bireylerin yerel topluluklara katılmasını yansıtmaktadır. Batı Hollanda'da İp Baskılı Seramik kompleksinin gelişi de istisnai bir nitelik taşımaktadır: İp Baskılı Seramik çömleklerini benimseyen yerleşimlerden gelen ova bireylerinde neredeyse hiç bozkır soyu bulunmamakta olup, buna karşın erken İp Baskılı Seramik kompleksiyle ilişkili insanlara özgü bir Y kromozomu taşımaktaydılar. Bu kendine özgü örüntüler, Linearbandkeramik3 ile tanıtılan erken Neolitik tarım türünün tam olarak benimsenmesine elverişli olmayan ve fikirlerin aktarımına çok az gen akışının eşlik ettiği ayrı topluluklarla sonuçlanan, yaşadıkları özgül ekolojik ortamı yansıtıyor olabilir. Bu durum, Aşağı Ren-Meuse Çan Bardağı kullanıcılarının yerel halk (%13-18) ile her iki cinsiyetten İp Baskılı Seramik ile ilişkili göçmenlerin kaynaşmasıyla oluşmasıyla değişmiştir. Bunların ardından gelen yayılmaları ise kuzeybatı Avrupa'nın çok daha geniş bir bölümünde yıkıcı bir etki yaratmış, özellikle de yerel Neolitik soyunun %90-100 oranında değiştirilmesinin ana kaynağı oldukları Büyük Britanya'da bu etki belirgin olmuştur.