Archaeogenetics reconstructs demography and extreme parental consanguinity in a Bronze Age community from Southern Italy

Yapay zekâ yorumuYapay zekâ üretimi

İtalya'nın güneyinde Tunç Çağı'nda ebeveyn-çocuk ensesti ortaya çıkarıldı.

Calabria'daki Grotta della Monaca mağarasında bulunan Tunç Çağı topluluğu, yaklaşık MÖ 1780-1380 yıllarına tarihleniyor. Genetik analizler, bu topluluğun Sicilya'nın Erken Tunç Çağı halklarına daha yakın olduğunu, ancak Doğu etkilerinden yoksun olduğunu gösteriyor. Ayrıca gömü uygulamalarının cinsiyet ve akrabalık ilişkilerine göre şekillendiği ve arkeolojik literatürde ilk kez bir ebeveyn-çocuk ensest birleşmesinin kanıtlandığı belirtiliyor.

• Topluluk, çağdaş İtalya yarımadası halklarından çok Erken Tunç Çağı Sicilyalılarına genetik olarak daha yakın.
• Çağdaş Sicilyalılardan farklı olarak Doğu genetik etkileri taşımıyorlar; bu, farklı atasal yolları ve etkileşim ağlarını gösteriyor.
• Gömü uygulamaları ölülerin cinsiyetine ve akrabalık ilişkilerine göre yapılandırılmış.
• Arkeolojik literatürde ilk kez bir ebeveyn-çocuk ensest birleşmesi tespit edildi.

Örnek yorumu

23 bireyden 8'inin Y-DNA haplogrubu çözümlenebildi. En sık görülen Y haplogrubu I-FGC29562 (2 birey); diğerleri G-Y20236, R-M479, R-Y8451, H-FT66018, H-FT68896 ve R-Z258. Mitokondriyal DNA'da 8 örnekte sonuç alınamadı; kalanlarda H1e (2), H102, H2a2, H2c ve J1c1 haplogrupları görüldü. Bu çeşitlilik, topluluğun sınırlı ama farklı atasal kökenlere sahip olduğunu düşündürüyor.

Soy meraklıları için

Bu çalışma, Tunç Çağı Güney İtalya'sında akrabalık yapılarının ve sosyal organizasyonun genetik izlerini gösteriyor. Ensest gibi uç bir örnek, küçük ve izole topluluklarda eş seçiminin nasıl şekillendiğine dair önemli ipuçları sunuyor.