Population discontinuity in the Paris Basin linked to evidence of the Neolithic Decline

MÖ üçüncü ve dördüncü binyıl arasındaki geçişte, kıta Kuzeybatı Avrupası genelinde megalit inşasının sona ermesiyle eşzamanlı bir nüfus azalmasına dair kanıtlar bulunmaktadır. İskandinavya'da bu 'Neolitik düşüş'ü, çiftçi topluluklarının ortadan kalkması ve yerlerini bozkır atalarına sahip insanların almasıyla kitlesel bir nüfus değişimi izler. Ancak Batı Avrupa'da, Neolitik çiftçilerle ilişkili atalar, Neolitik düşüşün ötesinde de varlığını sürdürmüştür ve benzer bir demografik yer değiştirmenin gerçekleşip gerçekleşmediği belirsizliğini korumaktadır. Günümüz Fransa'sında Neolitik düşüş dönemindeki nüfus dinamiklerini araştırmak için, Bury'deki allée sépulcrale'den 132 antik genom diziledik. Paris bölgesinde yer alan Bury, aralarında mezar faaliyeti olmayan bir kesintiyle ayrılan iki gömü evresini kapsamaktadır: biri MÖ dördüncü binyılın sonlarında, yaklaşık MÖ 3000 civarında sona eren ve Neolitik düşüşten hemen önceki evre, diğeri ise MÖ üçüncü binyılın başından ortasına kadar Neolitik düşüşten bir süre sonraki daha geç bir evre. Analizimiz, Bury'deki iki gömü evresinin, üç büyük soy ağacından çıkarıldığı üzere, büyük ölçüde süreksiz genetik grupları ve belirgin biçimde farklı bir sosyal örgütlenmeyi temsil ettiğini ortaya koydu. İki gömü evresi arasındaki farkın, Neolitik ataların güneyden kuzeye doğru hareketiyle ilişkilendirilebileceğini gösteriyoruz; bu hareket Paris Havzası'na ancak Neolitik düşüşten sonra, yaklaşık MÖ 2900 civarında yayılmıştır. Veri setindeki Yersinia pestis ve Borrelia recurrentis gibi çeşitli bulaşıcı hastalıklara dair genetik kanıtların yanı sıra iki evre arasında orman yeniden büyümesine ilişkin kanıtlarla birlikte bu bulgular, MÖ dördüncü binyılın sonundaki bir nüfus değişimini ayrıntılandırmakta ve megalit inşasının sona ermesine olası bir açıklama sunmaktadır.