The population history of northeastern Siberia since the Pleistocene

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือสุดของไซบีเรียมีมนุษย์อาศัยอยู่มานานกว่า 40,000 ปี อย่างไรก็ตาม เนื่องจากความขาดแคลนของแหล่งโบราณคดีสมัยแรกเริ่มและซากมนุษย์ ประวัติประชากรและความสัมพันธ์กับประชากรโบราณและสมัยใหม่ทั่วทั้งยูเรเซียและอเมริกาจึงเป็นที่เข้าใจกันน้อยมาก ในที่นี้ เราวิเคราะห์ลำดับจีโนมโบราณ 34 ลำดับ รวมถึงสองลำดับจากฟันน้ำนมที่แตกหักซึ่งพบที่แหล่งยานา RHS อายุประมาณ 31.6 พันปี (kya) ซึ่งเป็นซากมนุษย์สมัยไพลสโตซีนที่เก่าแก่ที่สุดและอยู่เหนือสุดที่พบ จีโนมเหล่านี้เผยให้เห็นรูปแบบที่ซับซ้อนของเหตุการณ์การผสมและการแทนที่ประชากรในอดีตทั่วทั้งภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไซบีเรีย โดยมีหลักฐานของการอพยพของมนุษย์ขนาดใหญ่อย่างน้อยสามครั้งเข้าสู่ภูมิภาคนี้ ผู้อยู่อาศัยกลุ่มแรก ซึ่งเป็นประชากรที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนในชื่อ "ชาวไซบีเรียเหนือโบราณ" (ANS) ซึ่งเป็นตัวแทนโดยยานา RHS ได้แยกสายออกจากชาวยูเรเซียตะวันตกเมื่อประมาณ 38 kya หลังจากที่กลุ่มหลังแยกจากชาวเอเชียตะวันออกไม่นาน ระหว่าง 20 ถึง 11 kya ประชากร ANS ส่วนใหญ่ถูกแทนที่โดยกลุ่มชนที่มีบรรพบุรุษเกี่ยวข้องกับชาวเอเชียตะวันออกในปัจจุบัน ก่อให้เกิดบรรพบุรุษของชาวอเมริกันพื้นเมืองและ "ชาวไซบีเรียโบราณ" (AP) ซึ่งเป็นตัวแทนโดยโครงกระดูกอายุ 9.8 kya จากแม่น้ำโคลืมา AP มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับบรรพบุรุษชาวไซบีเรียของชาวอเมริกันพื้นเมือง และเป็นบรรพบุรุษของชุมชนร่วมสมัยเช่นโครยัคและอีเทลเมน การสร้างแบบจำลองบรรพกาลภูมิอากาศแสดงหลักฐานของพื้นที่หลบภัยระหว่างช่วงน้ำแข็งสูงสุดครั้งสุดท้าย (LGM) ในเบอริงเกียตะวันออกเฉียงใต้ ซึ่งบ่งชี้ว่าเบอริงเกียอาจเป็นสถานที่ที่เป็นไปได้สำหรับการผสมที่ก่อให้เกิดทั้งบรรพบุรุษของชาวอเมริกันพื้นเมืองและ AP ระหว่าง 11 ถึง 4 kya AP ก็ถูกแทนที่ส่วนใหญ่โดยกลุ่มชนอีกกลุ่มหนึ่งที่มีบรรพบุรุษมาจากเอเชียตะวันออก คือ "ชาวไซบีเรียใหม่" (Neosiberians) ซึ่งชาวไซบีเรียร่วมสมัยจำนวนมากสืบเชื้อสายมาจาก เราตรวจพบเหตุการณ์การไหลของยีนในทั้งสองทิศทางข้ามช่องแคบเบอริงในช่วงเวลานี้ ซึ่งมีอิทธิพลต่อองค์ประกอบทางพันธุกรรมของชาวอินูอิต รวมถึงชาวอเมริกันพื้นเมืองทางเหนือที่พูดภาษากลุ่มนา-ดีเน ซึ่งองค์ประกอบบรรพบุรุษที่เกี่ยวข้องกับไซบีเรียมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับ AP การวิเคราะห์ของเราเผยให้เห็นว่าประวัติประชากรของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไซบีเรียมีความพลวัตสูงตลอดช่วงไพลสโตซีนตอนปลายและโฮโลซีน รูปแบบที่สังเกตได้ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของไซบีเรีย ซึ่งประชากรที่เคยแพร่กระจายในวงกว้างในอดีตถูกแทนที่โดยกลุ่มชนที่แตกต่างกัน ดูเหมือนจะเกิดขึ้นทั่วทั้งยูเรเซียตอนเหนือ ไกลถึงตะวันตกจนถึงสแกนดิเนเวีย