Slab Grave expansion disrupted long co-existence of distinct Bronze Age herders in central Mongolia

การเลี้ยงปศุสัตว์แบบเร่ร่อนเพื่อผลิตนมเข้าสู่มองโกเลียในยุคสำริดตอนต้น (EBA) พร้อมกับกลุ่มคนเลี้ยงสัตว์ที่อพยพ และเจริญรุ่งเรืองในยุคสำริดตอนปลาย (LBA) ท่ามกลางกลุ่มวัฒนธรรมที่หลากหลายซึ่งเกี่ยวข้องกับกลุ่มวัฒนธรรมหินกวาง-คีริกซูร์ (DSKC) และหลุมฝังศพแบบรูปคน/อูลานซูค ขณะที่การแพร่กระจายของการเลี้ยงปศุสัตว์ได้รับการศึกษาอย่างกว้างขวาง แต่ปฏิสัมพันธ์ระหว่างกลุ่มคนเลี้ยงปศุสัตว์ที่มีวัฒนธรรมแตกต่างกันยังคงได้รับการสำรวจไม่มากนัก ส่วนใหญ่เป็นเพราะความท้าทายในการได้รับทั้งข้อมูลจีโนมและข้อมูลทางวัฒนธรรม ในการศึกษานี้ เราได้วิเคราะห์ข้อมูลทั่วทั้งจีโนมและข้อมูลทางวัฒนธรรมจากบุคคลโบราณ 30 คนในภาคกลางของมองโกเลีย ซึ่งเป็นภูมิภาคสำคัญที่กลุ่มคนเลี้ยงปศุสัตว์ที่มีแนวปฏิบัติเกี่ยวกับการฝังศพแตกต่างกันมาบรรจบกัน เราสังเกตการปรากฏอยู่อย่างต่อเนื่องของกลุ่มพันธุกรรมที่แตกต่างกันสองกลุ่มในช่วง LBA ซึ่งสอดคล้องกับหลุมฝังศพแบบ DSKC และแบบรูปคน บ่งชี้ถึงการผสมปนกันที่จำกัดและการรักษาความแตกต่างทางวัฒนธรรมแม้จะอยู่ร่วมกันก็ตาม ลักษณะทางพันธุกรรมและวัฒนธรรมเหล่านี้ในที่สุดก็ถูกแทนที่ในช่วงยุคเหล็กตอนต้นโดยการขยายตัวของประชากรที่เกี่ยวข้องกับประเพณีการฝังศพแบบหลุมศพแผ่นหินที่เกิดขึ้นใหม่ สุดท้ายนี้ เราปรับปรุงความเข้าใจเกี่ยวกับต้นกำเนิดทางพันธุกรรมของประชากร DSKC ในยุค LBA โดยสืบย้อนบรรพบุรุษยูเรเซียตะวันตกส่วนน้อยของพวกเขากลับไปยังประชากร Afanasievo และ Khemtseg (Chemurchek) ในยุคหินใหม่ตอนปลาย/ยุคสำริดตอนต้น การศึกษานี้ให้การติดตามทางพันธุกรรมในระดับละเอียดของการเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญในมองโกเลียยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยเสนอข้อมูลเชิงลึกใหม่เกี่ยวกับกระบวนการที่ซับซ้อนและแตกต่างซึ่งหล่อหลอมสังคมคนเลี้ยงปศุสัตว์โบราณ