Ancient genomes suggest the eastern Pontic-Caspian steppe as the source of western Iron Age nomads

Yapay zekâ yorumuYapay zekâ üretimi

Tunç ve Demir Çağı bozkır göçebelerinin genetik kökenleri ve süreklilikleri araştırıldı.

Bu çalışmada, MÖ 2. binyıldan Demir Çağı'na kadar Karadeniz-Hazar bozkırının doğusunda yaşamış Srubnaya-Alakul, Kimmer, İskit ve Sarmat gibi farklı kültürlere ait 35 bireyin genomu incelendi. Sonuçlar, bu topluluklar arasında genetik bağlantılar olsa da hiçbirinin bir sonrakinin doğrudan atası olmadığını gösteriyor. Göçebeler heterojen bir yapı sergilemiş ve Uzak Doğu ile Güney Urallar gibi çeşitli bölgelerle genetik benzerlikler taşımıştır. Doğu Pontik-Hazar bozkırının, batıdaki göçebe grupların ortak bir kaynağı olduğu düşünülüyor.

• Srubnaya-Alakul, Kimmer, İskit ve Sarmat toplulukları arasında genetik bağlantılar var, ancak hiçbiri bir sonrakinin doğrudan atası değil.
• Göçebe topluluklar heterojendi ve Uzak Doğu ile Güney Urallar gibi uzak bölgelerle genetik benzerlikler taşıyordu.
• Doğu Pontik-Hazar bozkırı, batıdaki göçebe gruplar için ortak bir genetik kaynak olarak öne çıkıyor.

Örnek yorumu

Bu çalışmada 29 antik bireyden 16'sının Y-DNA haplogrubu çözümlenebildi. En sık görülen Y-DNA haplogrupları R-S466 (2 birey), R-L2, R-Y75187, R-M269, R-FT57747, R-Y53, I-Y7219 ve R-FGC48758'tir. Mitokondriyal DNA'da ise HV0a, H2a1, U5b2b ve U4b1a1a1 ikişer kez tekrarlanırken, R ve K1a4b birer bireyde saptandı. Kültürel dağılımda Srubnaya-Alakul (9), İskit (7), Geç Sarmat (4) ve Kimmer (3) öne çıkıyor.

Soy meraklıları için

Bu bulgular, Batı bozkır göçebelerinin kökenini anlamak isteyenler için Doğu Pontik-Hazar bozkırının önemini vurguluyor. Y-DNA çeşitliliği, göçebe toplulukların karma yapısını ve sürekli hareketliliğini yansıtıyor.