Ancient DNA connects large-scale migration with the spread of Slavs

MS 1. binyılın ikinci yarısında Orta ve Doğu Avrupa, temel kültürel ve siyasi dönüşümlere sahne oldu. Bu değişim dönemi genellikle Slavların ortaya çıkışıyla ilişkilendirilir; bu görüş metinsel kanıtlarla1,2 desteklenmekte ve benzer arkeolojik ufukların3,4,5,6 ortaya çıkışıyla örtüşmektedir. Ancak bugüne kadar bu arkeolojik ufkun göç, Slavlaşma ya da her ikisinin bir kombinasyonu yoluyla yayılıp yayılmadığı konusunda bir görüş birliği sağlanamamıştır. Genetik veriler, özellikle Slav yerleşiminin erken evresinde yaygın olan kremasyon uygulaması nedeniyle seyrek kalmaktadır. Burada, en erken MS yedinci yüzyıla tarihlenen Slav bağlamlarından 359 örnek de dahil olmak üzere, 555 antik bireyden elde edilen genom çapında verileri sunuyoruz. Verilerimiz, altıncı ile sekizinci yüzyıllar arasında Doğu Avrupa'dan büyük ölçekli bir nüfus hareketinin gerçekleştiğini ve bunun Doğu Almanya, Polonya ve Hırvatistan'daki yerel gen havuzunun %80'inden fazlasının yerini aldığını göstermektedir. Bununla birlikte, önemli bölgesel heterojenliğin yanı sıra cinsiyete bağlı karışımın bulunmadığını da gösteriyoruz; bu da otokton popülasyonların değişen derecelerde kültürel asimilasyonuna işaret etmektedir. Arkeolojik ve genetik kanıtları karşılaştırdığımızda, Doğu Almanya'daki soy değişiminin, alanlar arası ve alan içi genetik akrabalığın yoğunlaşması ve patrilokallik ile karakterize edilen bir toplumsal örgütlenme değişimiyle aynı zamana denk geldiğini buluyoruz. Avrupa ölçeğinde, altıncı ve sekizinci yüzyıllar arasında maddi kültür ve dildeki değişimlerin bu büyük ölçekli nüfus hareketleriyle bağlantılı olması akla yatkın görünmektedir.